Polowanie na kuraki ze szpicem fińskim

Oceniając teren, trzeba wybrać trasę, która zapewni maskowanie. Zaletą jest słońce za plecami. Jeśli znajduje się z boku, to ptak może zwrócić uwagę na nasz cień. W stromym terenie należy podchodzić od dołu. W odległości ok. 80 m od głoszącego szpica można już rozpocząć obserwację wierzchołków drzew. Następnie powoli podchodzić coraz bliżej i lustrować oszczekiwane przez psa drzewo. Niech to zajmie tyle czasu, ile potrzeba. Zwykle pies patrząc do góry na kuraka siedzącego na drzewie, wskazuje nam jego położenie. Jeśli nie możemy go dostrzec, dobrze jest sprawdzić inne drzewa w pobliżu czworonoga.

Pierwszy kontakt Rosy z głuszcem miał miejsce w okolicach Agunnaryd na południu Szwecji. Jako młoda suczka pracowała na krótkim dystansie – nie oddalała się ode mnie dalej niż na 50 m, czasem na 100 m, ale zawsze upewniała się, że jestem za nią. Podczas jednego z polowań natknęła się na kurę głuszca. Gdy ptak zerwał się do lotu, Rosa szczekając, ruszyła po śladach zapachu, jaki pozostawił na ziemi. Dołączyłem do niej, ale okazało się, że głuszec siedział kilkanaście metrów dalej, wysoko na drzewie. Znowu odleciał. Rosa za nim. Przebiegła 200 m, aż zgubiła trop. To była jej pierwsza lekcja w łowisku.

Oprócz umiejętności podchodzenia bardzo ważne jest odnalezienie wzrokiem ptaka. Nawet duży kogut głuszca znika w gąszczu gałęzi. Ukazuje się jako kontur lub bardziej zwarta plama, nieodróżniająca się od liści. Odpowiednim punktem celowania jest biała plamka na skrzydle. Wypatrzenie głuszca siedzącego na drzewie to umiejętność wymagająca ćwiczeń i doświadczenia, a co za tym idzie czasu. Regularnie wyjeżdżam na polowania również na północ Szwecji. Pewnego razu po kilkudziesięciu minutach Rosa natrafiła na głuszce. Trzy kury w iglastym starodrzewie, które poderwały się z ziemi i rozproszyły. Suczka skupiła się na jednej z nich. Ptak przeskoczył na pobliskie drzewo. Rosa szczekała. Podszedłem. Głuszka ma doskonale maskujące ubarwienie, które pozwala jej niknąć wśród świerkowych gałęzi. Zajęło mi kilka minut, zanim ją wypatrzyłem, podczas gdy Rosa nieustannie ujadała, uparcie stojąc w miejscu. W końcu kura zerwała się i odleciała. Rosa ruszyła za nią, ale ptak odleciał zbyt daleko. Głuszce to duże ptaki. Waga dorosłego koguta wynosi zwykle 4–5 kg, podczas gdy kura waży 2 kg. Najczęstszym sposobem określania wieku koguta jest mierzenie dzioba. Jego długość u młodego osobnika to 20–22 mm, u rocznego – 23–25 mm, a u dwuletniego i starszego – 25–30 mm. Nieufny stary kogut stanowi prawdziwe wyzwanie zarówno dla psa, jak i dla myśliwego.

Pewnego dnia wybraliśmy się w górzysty rejon przy granicy z Norwegią. Była 8.00 rano. Rosa, jak na młodego psa przystało, z zapałem przeczesywała gęste zakamarki lasu. W pewnym momencie usłyszałem charakterystyczne kwoktanie. Tak ostrzega głuszec. Chwilę później Rosa poderwała nie tylko jego, ale o wiele więcej ptaków. Spłoszone rozproszyły się, siadając na pobliskich drzewach. Zatrzymałem się. Po chwili Rosa dała znak. Dostrzegłem kontur koguta na sośnie. Strzeliłem i ptak spadł. Rosa podbiegła, szczekając. Jej ogon zdradzał emocje, jakby chciała powiedzieć: to właśnie to! Cieszyliśmy się oboje, jak zespół. Ten moment prawdopodobnie połączył nas szczególnym zrozumieniem. Kolejnego dnia zachęceni sukcesem wyruszyliśmy ponownie, tym razem jeszcze z kolegą Adrianem, który świetnie strzela. Szukaliśmy koguta. Rosa z zapałem obstawiała las przed nami, co nie przeszkadzało jej co jakiś czas przystawać, żeby zerknąć w naszym kierunku. Z każdą jednak chwilą oddalała się bardziej, aż w pewnym momencie zniknęła nam z oczu. Nagle 200 m w głębi lasu usłyszeliśmy ptasi hałas. Zatrzymaliśmy się na skraju drogi. Nadleciał kogut. Przysiadł na sośnie 30 m od nas. Adrian strzelił. Ptak przemierzył kulawym lotem ok. 200 m, próbował zatrzymać się na drzewie, stracił jednak siły i spadł. Ruszyliśmy, wypatrując miejsca, gdzie zniknął. Po godzinie znaleźliśmy go w końcu
z pomocą Rosy. Leżał pod starą sosną.

Powiesiłem zdobycz na drzewie i ruszyliśmy leśną drogą. Rosa pobiegła w głąb lasu. Usłyszeliśmy szczekanie i charakterystyczny trzepot skrzydeł. Skradaliśmy się cicho między drzewami ok. 100 m od Rosy. Kiedy dzieliło nas już tylko 50 m, przystanęliśmy, wypatrując jej lisiej mordki ze szpiczastymi
uszami. W końcu dostrzegłem najpierw ją, a potem zza pagórka wyłonił się głuszec, jakby próbował wyrwać się z plątaniny gałęzi. Szturchnąłem Adriana. Uniósł sztucer, ale ptak się zerwał. Rosa za nim. Tym razem za późno. Może odkryte dłonie Adriana były zbyt widoczne, a może po prostu głuszec okazał
się czujniejszy i wygrał. Nie dał nam drugiej szansy. Wybór odpowiedniego ubrania myśliwego odgrywa równie ważną rolę jak sama broń. Zalecana jest odzież kamuflażowa. Maskujące czapki zasłaniające twarz. I naprawdę warto zwrócić uwagę na dłonie, czyli założyć cienkie, zielone rękawiczki. Mała lornetka natomiast pozwala na odkrycie ptaków z większej odległości.